as I'm leaving

 
As I’m leaving
Mirte de Groot, 11 januari 2011
Haha, cultuurverschilletje: in een mail met het programma van de open dag van mijn school in Nederland, staat dat er thee en koffie is en dat er snacks zijn in de kantine. Ik zie voor me bij snacks: surinaamse kroket, loempia, saté (in plaats van het degelijke recht afgesneden plakje cake). Ja, je kader verandert door hier te zijn. Toen mijn ouders kwamen merkte ik dat ik minder Nederlands ben geworden tijdens mijn verblijf hier. Er is verschil tussen slippers en pata’s, er is overal verschillende muziek door elkaar, er is veel warmte en er zijn snacks die uit het vet komen. Boodschappen doe je bij de Chinees, groente haal je op de markt en broodjes beenham als lunch zijn hier in de vorm van heerlijke vegetarische roti.
Als je wilt komen: welkom!
Ik ben hier geweest om muziektherapie op te zetten en te geven. Dat ging anders dan het in Nederland zou zijn gegaan. Hier was er nog geen organisatie waarin ik zo kon meedraaien, nog geen werk dat ik zo kon oppakken om mee verder te gaan. Want stage lopen bij de WIN is meehelpen bouwen aan het huis, een steentje bijdragen en later pas kunnen zien wat jouw werk heeft gedaan. Mensen hier kennen muziektherapie nog nauwelijks, er was voor mij een muziekstagiaire geweest. Dus het begon met kennis maken en presentaties geven over creatieve therapie. 'Alles op z'n tijd' vond ik lastig omdat ik ook de tijd voelde dringen. Eind januari kwam sneller dan ik soms besefte. Ik wilde zo graag beginnen.
Langzaamaan startten de eerste therapieën en groepjes. Ook was maandag de Muzikale Maandag, een uurtje muziek maken met kinderen uit de buurt. Een van de momenten die me kippenvel gaven, was dat we met de groep op Muzikale Maandag 3 ritmes stonden te doen met body percussie. De ritmes gingen door en toen zongen we ons beginlied (dat we zelf hadden geschreven of de melodie van Waka Waka van Shakira, dat kennen de kids wel hier) erbij. Als een groep stonden we daar te tikken, kloppen en zingen en er kwam daarna groot applaus. Yes, hiervoor kwam ik.
Nu, dik 4 maanden later, ben ik bezig met afsluiten van de dingen die ik toen heb opgezet. Ik heb veel geleerd over Suriname. Ik besefte dat stage lopen hier, niet betekent dat je wegfietst van je werkplek en het dan achter je laat. Stagiaire ben je hier dag en nacht, want op straat val je op omdat je bakra (blank) bent en Nickerie is klein, dus je wordt in de gaten gehouden. Tegelijk is het mooie daaraan dat de buren de weggewaaide was netjes opvouwen en bij de deur leggen, en een beetje op ons huis letten als ze zien dat we een paar dagen weg zijn.
Therapie geven in een andere cultuur was mooi, soms frustrerend vanwege de verschillen en de onbekendheid van muziektherapie, leerzaam, verbazend. Bij een van de sessies zong ik ‘Hoedje van papier’ en speelde het meisje dat in therapie was er een swingend ritme bij. Supermooi, hoe onze culturen elkaar raakten en er iets moois en nieuws uit ontstond.
Rob, de begeleider, weet veel en kan je verder helpen als je vastloopt. Hij luistert naar je en geeft feedback. Ik heb hem ervaren als een goede begeleider, die me in mijn waarde liet en me soms kon vertellen wat ik nodig had om verder te komen. Samenwerken binnen een team van meer stagiaires van verschillende disciplines was ook gaaf. Iedereen nog in ontwikkeling en tegelijk probeerden we een goeddraaiende organisatie te zijn. Mede dankzij de lokale medewerkers die ons konden vertellen over de cultuur en die ons op sleeptouw namen hebben we ons best gedaan en zo goed mogelijk  resultaat geboekt.

Hopelijk wordt de fakkel brandende gehouden en doorgegeven aan nieuwe muziekstagiaires! Er is zo veel om te zien, te doen, te proberen. Kom naar het land van palmbomen, warmte, middagrust, tennis, veel verschillende muziek. Een land dat qua gezondheidszorg nog zo in ontwikkeling is. Ze kunnen je hulp goed gebruiken!

Website ontwikkeld door SOFTCOM